Schuldig of onschuldig?

Publicatie van Tjaard Gimbrère in het boek Misdaad (Jongbloed & Vuyk, 2004)

"Je moet me echt helpen. Ze heeft alles zelf bedacht. Ik heb geen geweld gebruikt, zo ben ik niet. Nu probeert ze me een oor aan te naaien. Jezus, het gaat allemaal om geld".

Den Deun had me behoorlijk aangepakt. Zoals zo vaak na een eerste gesprek liep ik met een hoofd vol vragen het cellencomplex uit. Niet dat dit altijd gebeurde. Soms was een verhaal meteen duidelijk, waren er al zo'n honderd gelijkluidende getuigenverklaringen of bleef een aangehouden verdachte zo halsstarrig bekennen dat hij het had gedaan, dat ik het zelf ook wel moest geloven. In die gevallen kon ik me dan voornamelijk gaan bezighouden met de omvang van de straf. Maar de zaak van Den Deun leek zo'n typisch ander geval te worden. Bij het verlaten van het Huis van Bewaring overviel me meteen een gevoel van medeleven met de rechters die zich hierin zouden moeten gaan verdiepen. Schuldig of niet, daar zou het om gaan draaien. En als ik mijn cliënt zou mogen geloven zat hij volledig onschuldig vast. Ik had het dossier een paar dagen eerder van een collega overgenomen. Den Deun zat op dat moment al een kleine twee maanden vast en werd verdacht van verkrachting van zijn ex-vriendin. Om het allemaal nog erger te maken vond de Officier van Justitie dat er ook sprake was van vrijheidsberoving. Dit natuurlijk allemaal tot grote verontwaardiging van Den Deun.

"Natuurlijk hebben we seks gehad bij mij in de slaapkamer, maar dat was wel vrijwillig. Ik ga haar toch niet dwingen, ik ben niet gek! En trouwens, we vonden het allebei hartstikke lekker. We hebben zelfs nog samen in bad gezeten. Maar ik ben het nu helemaal zat. Dit was wat mij betreft echt de laatste keer". 

Vervelend voor het hele verhaal van Den Deun was dat zijn ‘ex' er een heel andere lezing op na hield. Zij noemde de vrijage een verkrachting en vertelde dat haar ex partner 's ochtends vroeg bij haar aan de deur stond en dreigde het raam in te slaan. Zij zou hem toen maar hebben binnen gelaten, zette koffie voor hem en dacht daarmee de boel te hebben gesust. Maar nee, het zou anders gaan dan zij had verwacht. Den Deun zou haar hebben gedwongen mee te gaan naar zijn eigen woning en had haar de slaapkamer ingesleept.

"Hij heeft me op het bed gegooid. Vervolgens rukte hij m'n trui en BH van m'n lijf. Daarna m'n spijkerbroek en m'n slip. Toen ik helemaal naakt was, heeft hij mij met geweld ‘genomen'. Het was niet alleen pijnlijk, maar vooral ook heel angstig".

Rook van boosheid spoot uit zijn oren toen ik hem tijdens ons eerste gesprek met de versie van zijn ‘ex' confronteerde. "Ik haar ontvoerd? Laat me niet lachen. Zullen de rechters dat nou echt geloven? Ik ben gewoon met haar naar buiten gelopen, we zijn samen in mijn auto gestapt, ik heb haar verdorie geeneens aangeraakt. Thuis heb ik in de keuken nog lekker een eitje gebakken en oh ja, toen we bij mij thuis aankwamen, bleef ze nog gewoon een tijdje in de auto zitten. Volgens mij heeft ze toen haar plannetje uitgebroed. Er waren zoveel momenten dat ze weg kon lopen, maar nee hoor, ze had blijkbaar ineens door hoe ze me ze me zou kunnen pakken, en dat is haar tot nu toe lekker gelukt. Ik kan geen kant meer op. Echt Gimbrère, ik heb haar niet gedwongen, de seks was lekker, maar shit, was ik er maar niet ingestonken, want zo bijzonder was het nou ook weer niet!".

Ook tijdens volgende ontmoetingen kon ik hem er niet op betrappen dat zijn woede over zoveel onrecht al was bekoeld. Het had volgens hem alleen maar met geld te maken. Hij vertelde mij dat hij en zijn vriendin na een samenleving van zo'n tien jaar uit elkaar waren gegaan en dat de centen nog verdeeld zouden moeten worden. Als hij vast zat, zou zij hem nu kunnen dwingen water bij de wijn te doen. En daar had hij zo de pest over in! De standpunten stonden haaks op elkaar en in de slaapkamer waren geen ooggetuigen aanwezig geweest. Enkele weken later probeerde ik bij de Rechtbank de rechters te overtuigen van zijn onschuld, wat mij niet alleen de volledige bijval van Den Deun opleverde, maar ook zijn vertrouwen dat het allemaal goed zou aflopen. Toen ik ook nog eens wist uit te leggen dat het niet ondenkbaar was dat zijn ‘ex' een valse aangifte had gedaan, wist hij zeker dat het goed zou komen. Natuurlijk had de openbare aanklager daar een heel ander idee over. Deze legde uit dat Den Deun in de weken voorafgaand aan de vermeende verkrachting zijn ‘ex' al eens zou hebben mishandeld, haar auto met opzet zou hebben aangereden en zich tot een heuse stalker zou hebben ontpopt. Vol vuur vervolgde de Officier van Justitie: "Mevrouw heeft ettelijke malen de politie gebeld omdat haar afgewezen minnaar, U dus meneer Den Deun", en hij wees daarbij dreigend naar mijn cliënt, ‘haar meerdere malen heeft bedreigd. ‘En tot overmaat van ramp zou mijn cliënt zich ook nog eens hebben verzet tegen zijn aanhouding door een opsporingsambtenaar. In functie natuurlijk.

Deze feiten pleitten vanzelfsprekend helemaal niet in het voordeel van Den Deun, zeker niet nadat Justitie had besloten hem ook daarvoor te vervolgen. Aan de andere kant leverde het, zo betoogde ik, een verdere verklaring op voor de vraag waarom de ‘ex' met haar vroegere vrijer wenste af te rekenen. Het was niet alleen een geldkwestie, maar ook gewoon een vorm van wraak. Opgeruimd staat netjes, zou de gedachtegang kunnen zijn geweest. Den Deun was ervan overtuigd dat het allemaal op die manier in elkaar gezet was en op mijn beurt probeerde ik dat weer aan de rechters duidelijk te maken. Het leek erop dat de Rechtbank begon te wankelen en dan wel in de voor Den Deun gunstige richting. Maar natuurlijk liet ook de Officier van Justitie het er niet bij zitten. Hij kon nog schermen met een aantal getuigen. Deze waren dan wel weer kennissen van de ‘ex', maar ze konden toevallig wel verklaren dat het slachtoffer zich tijdens de ontvoering zeer angstig had gedragen. Dit kon ik naar mijn gevoel simpel ontzenuwen... Ik hoefde alleen maar de vraag te stellen waarom onze ‘ex' deze ooggetuigen dan niet om hulp geroepen had.

Vrijwillige seks of dwang?
Hoe zou de Rechtbank oordelen?
Schuldig of onschuldig?

De Rechtbank liet zich niet door mijn pleidooi en de verontwaardiging van Den Deun vermurwen en veroordeelde mijn cliënt na een eis van 2 jaar gevangenisstraf tot een, veel lagere, straf van 15 maanden, waarvan 5 voorwaardelijk. 10 maanden in plaats van 2 jaar. Was er dan toch sprake geweest van enige twijfel? Omdat de Rechtbank in het geheim beraadslaagt, zullen we dat nooit weten. Gelukkig voor Den Deun was hij al voor de zitting op vrije voeten gesteld. Hij heeft inmiddels hoger beroep aangetekend en wacht de ontwikkelingen in vrijheid af.

Schuldig.
Of onschuldig.